πηγή φωτογραφιών: http://www.aokigaharaforest.com/Aokigahara-the-haunted-forest.html

青木ヶ原ή αλλιώς Αokigahara ή αλλιώς θάλασσα από δέντρα ή αλλιώς το δάσος αυτοκτονίας… Βρίσκεται στην Ιαπωνία κι ένα κομμάτι του στα δυτικά αποτελεί τουριστικό προορισμό, καθώς στις σπηλιές του, που είναι καλυμμένες από πάγο, πραγματοποιούνται ακόμα και σχολικές εκδρομές.

Όμως το δάσος αυτό είναι γνωστό για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Σύμφωνα με την ιαπωνική παράδοση είναι σπίτι των «Yūrei« ή των φαντασμάτων των νεκρών. Στα γιαπωνέζικα η λέξη «Yūrei» είναι σύνθετη: «Yū» σημαίνει αχνός, λιπόθυμος, «rei» σημαίνει πνεύμα, ψυχή. Τα πνεύματα αυτά είναι ανήσυχα και δεν έχουν βρει γαλήνη στη μετά θάνατον ζωή, επειδή ο τρόπος που πέθαναν τους προκάλεσε μίσος, θυμό, στεναχώρια. Πνευματιστές πιστεύουν ότι και τα ίδια τα δέντρα απορροφούν αυτή την αρνητική ενέργεια.

Κι ενώ είναι ούτως η άλλως ανατριχιαστική η πίστη τους ότι στο μέρος αυτό περιφέρονται φαντάσματα και μη-αναπαυμένα πνεύματα, φαίνεται ότι οι Ιάπωνες θέλησαν να ενισχύσουν περισσότερο αυτή την περίεργη φήμη του, καθώς το μετέτρεψαν στον πιο δημοφιλή χώρο για αυτοκτονία.

Βέβαια, ακόμα και να μην είχε αυτή τη φήμη, οι φωτογραφίες από διάφορα σημεία του δημιουργούν έναν φόβο. Πολύ πυκνό δάσος, με τις ρίζες να φαίνονται σαν ρυάκια που κόβουν απότομα τον δρόμο στους πεζοπόρους. Κρανία και οστά σε αρκετά σημεία του διάσπαρτα κάνουν ακόμα πιο αφιλόξενο το τοπίο. Όποιος προχωρήσει προς τα μέσα, είναι πολύ εύκολο να χαθεί. Για τον λόγο αυτό πολλές φορές όσοι πάνε να αυτοκτονήσουν, στερεώνουν μία ταινία στο δέντρο της εισόδου, την οποία ξετυλίγουν όσο μπαίνουν προς τα μέσα, στην περίπτωση που αλλάξουν γνώμη και θέλουν να επιστρέψουν. Ωστόσο, οι περισσότεροι δεν επιστρέφουν. Ταινία βέβαια στα δέντρα για να μη χαθούν βάζουν και οι απλοί επισκέπτες, οι ποδηλάτες που σίγουρα θέλουν να βρουν τον δρόμο της επιστροφής, όταν τελειώσει η βόλτα τους.

Η πλούσια βλάστηση προκαλεί ένα επιπλέον πρόβλημα. Πολλά πτώματα δεν μπορούν να εντοπιστούν εύκολα και πολλές φορές χρειάζεται να περάσουν χρόνια μέχρι να ανακαλυφθούν. Σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς 100 άτομα αποφασίζουν να δώσουν τέλος στη ζωή τους εκεί ετησίως.

Η Ιαπωνία έχει ένα θλιβερό, υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών. Παρά το γεγονός ότι θεωρείται μία αναπτυγμένη χώρα, η πίεση στον εργασιακό τομέα, οι πολλές ώρες εργασίας, αλλά και η κρίση που “χτύπησε” και τη δική της πόρτα, η απώλεια θέσεων εργασίας είναι κάποιοι από τους βασικούς λόγους της αύξησης των αυτόχειρων. Ενδεικτικό είναι ότι αμέσως μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2008, τον Ιανουάριο του επόμενου έτους 2.645 άτομα επέλεξαν να τερματίσουν τη ζωή τους. Αυτό στατιστικά έδειξε μία αύξηση 15% από το προηγούμενο έτος.

Τι κάνει η κυβέρνηση για να μειώσει τον αριθμό των ατόμων που θέλουν να αποχαιρετήσουν για πάντα τον κόσμο μας; Αυξημένες περιπολίες, κάμερες παρακολούθησης στο δάσος αυτοκτονίας, αλλά και πινακίδες σε διάφορα σημεία του με μηνύματα όπως: “Σκέψου καλά τα παιδιά και την οικογένειά σου”, “Η ζωή σου είναι ένα πολύτιμο δώρο από τους γονείς σου”.

Να φταίει η λογοτεχνία που “αγγίζει” περισσότερο τις ευαίσθητες ψυχές; Σίγουρα όχι! Αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι το συγκεκριμένο δάσος έχει “πρωταγωνιστήσει” σε ένα πολύ χαρακτηριστικό έργο της εγχώριας λογοτεχνίας. Το 1960 ο  Seichō Matsumoto έγραψε το μυθιστόρημα με την τραγική υπόθεση αγάπης “Kuroi Jukai”, στο οποίο μια πληγωμένη γυναίκα δίνει τέλος στη ζωή της “στη θάλασσα από δέντρα”.  Επίσης το Aokigahara αναφέρεται ως “το τέλειο μέρος να πεθάνεις” στο βιβλίο “Ολοκληρωμένος οδηγός αυτοκτονίας”, που βρέθηκε στην κατοχή πολλών ατόμων που αυτοκτόνησαν.
“Καταραμένο” ή όχι το δάσος αυτό είναι μία ακόμα ευκαιρία επαφής με τη φύση. Κι όσοι τολμηροί βρεθείτε κάποια στιγμή στην περιοχή, σίγουρα αξίζει να το εξερευνήσετε… Έστω κρατώντας μια ταινία για να μη χάσετε τον δρόμο. Κι έστω με τον φόβο ότι ίσως κάπου πίσω από κάποιο κλαδί δείτε ένα «Υūrei« να σας κλείνει πονηρά το μάτι…

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Μάρα Χαρμαντά
Η Μάρα Χαρμαντά από το 2002 που αποφοίτησε από το Τμήμα Δημοσιογραφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εργάζεται ως δημοσιογράφος σε διάφορα μέσα με σχεδόν διαρκή παρουσία στην τηλεόραση. Ειδικεύτηκε ως Σύνδεσμος Επικοινωνίας και παρακολούθησε σεμινάρια ορθού λόγου, ορθοφωνίας και μορφοφωνολογίας, social media και internet marketing. Αρχικά ως ρεπόρτερ δελτίων ειδήσεων και ενημερωτικών εκπομπών και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτρια, υπεύθυνη καλεσμένων και παρουσιάστρια ενημερωτικών και ψυχαγωγικών εκπομπών υψηλής τηλεθέασης, συνεργάστηκε με πολλούς καταξιωμένους Έλληνες δημοσιογράφους σε κανάλια εθνικής εμβέλειας (Μega, Αlter, ΕΡΤ3, Εxtra3, Ε TV) και σε πολλά περιφερειακά κανάλια. Με ξένους δημοσιογράφους και παραγωγούς συνεργάστηκε στο πλαίσιο μετάδοσης και τηλεοπτικής παραγωγής αγώνων, παρουσίασης και δημιουργίας ντοκιμαντέρ. Επίσης, υπήρξε ανταποκρίτρια ξένων και ομογενειακών μέσων και υπεύθυνη Γραφείου Τύπου και Δ.Σ. εταιρίας με έδρα το Μόναχο. Στο ραδιόφωνο εργάστηκε ως παραγωγός καθημερινών εκπομπών. Το 2014 δημιούργησε την ιστοσελίδα www.sinapantima.gr. Γνωρίζει αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά.