Έχει σταθεί μπροστά σε πάνω από δύο εκατομμύρια παιδιά για να μιλήσει για την ενδοσχολική βία, τα ποσοστά της οποίας διαρκώς αυξάνονται. Έχει βραβευτεί για τις μεθόδους αντιμετώπισης που προτείνει κι έχει γίνει ο αγαπημένος ομιλητής εκατοντάδων μαθητών και σχολικών οργανώσεων στις Η.Π.Α. Ο Χρυσός του Κανόνας υπαγορεύει να γίνουμε φίλοι με τους θύτες, να τους αντιμετωπίσουμε ως θύματα, για να τους αναγκάσουμε να αλλάξουν συμπεριφορά. Ο συγγραφέας και ομιλητής Brooks Gibbs παραχώρησε αποκλειστικά στην ιστοσελίδα «το Συναπάντημα» μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Συναπάντημα: Πώς αποφασίσατε να επικεντρωθείτε στον εκφοβισμό; Επειδή είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που διαρκώς μεγαλώνει; Έχετε βιώσει μία αντίστοιχη εμπειρία στο σχολείο; 

Brooks Gibbs: Ζούσα στο Littleton στο Κολοράντο μετά το αιματηρό επεισόδιο του Columbine* το 1999. Είχα φίλους που πήγαιναν σε εκείνο το σχολείο, ήρθαν αντιμέτωποι με εκείνη τη φοβερή τραγωδία κι επέζησαν. Όλοι εμείς βλέπουμε το Columbine σαν το μέρος όπου γεννήθηκε το κίνημα κατά του bullying. Ήμουν στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή και «βυθίστηκα» στη μελέτη της επιθετικότητας των νέων. Ήμουν ανάμεσα στο να γίνω επαγγελματίας πάστορας ** ή συγγραφέας/ομιλητής για θέματα σχετικά με την επιθετικότητα των νέων. Έτσι αποφάσισα να τα κάνω και τα δύο: Να γίνω πάστορας σε μια τοπική εκκλησία και ταυτόχρονα να ταξιδεύω και να κάνω ομιλίες. Έχω βιώσει ως παιδί τον εκφοβισμό κι επίσης υπέφερα από τρομερά πειράγματα. Είχα χαμηλή αυτοεκτίμηση και πραγματικά καμία ικανότητα διαχείρισης της θλίψης. Όταν έγινα 14 ετών, έμαθα κάποιες τεχνικές κι άρχισα να ελπίζω για το μέλλον μου.

Συναπάντημα: Δίνετε έμφαση στη συναισθηματική «ανθεκτικότητα». Συμβουλεύετε τους μαθητές να είναι ευγενικοί και φιλικοί με τους θύτες. Έχει πραγματικά αποτέλεσμα αυτό;

Brooks Gibbs: Η συναισθηματική «ανθεκτικότητα» και ο Χρυσός Κανόνας είναι δύο διαφορετικά σημεία της διδασκαλίας μου. Τα διαχωρίζω και δεν τα θεωρώ το ίδιο πράγμα. Ξοδεύω τον περισσότερο χρόνο διδάσκοντας στους ανθρώπους πώς να είναι «ανθεκτικοί» συναισθηματικά σε μη εγκληματικές ενέργειες και λέξεις που αποσκοπούν στο να τους πληγώσουν. Από ψυχολογικής απόψεως, οι λέξεις και οι πράξεις έχουν μηδενική δύναμη μέσα τους, εκτός κι αν τους δώσουμε εξουσία πάνω μας. Έτσι, όταν αναστατωθούμε, αναστατώνουμε μόνο τους εαυτούς μας. Δείχνω στους μαθητές πώς οδηγούν τους εαυτούς τους στη δυστυχία και τους δείχνω πώς να το σταματήσουν. Εάν ένας μαθητής θέλει να ζήσει σύμφωνα με τον Χρυσό Κανόνα, πρέπει να μάθει να είναι ανθεκτικός. Κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δίνω πολλή έμφαση σε αυτό. Ο Χρυσός Κανόνας είναι ένας υπέροχος τρόπος να αλλάξουμε τη συμπεριφορά του ατόμου που αντιλαμβανόμαστε ως εχθρό.  Όσο είμαστε ευγενικοί με αυτά τα άτομα, τους είναι δύσκολο να συνεχίσουν να είναι κακοί. Έτσι λειτουργεί ο Χρυσός Κανόνας. (Φέρσου στους άλλους, όπως θες να σου φερθούν).

Συναπάντημα: Τι γίνεται, όμως, με τη βία; Πώς μπορεί ένα παιδί να συμπεριφερθεί σε έναν βίαιο συμμαθητή;

Brooks Gibbs: Προφανώς η βία είναι μία παράνομη δραστηριότητα, από την οποία τα παιδιά πρέπει να προστατευτούν. Βοηθάω μαθητές να αναγνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ της υποκειμενικής βλάβης, (προσβολές) και της αντικειμενικής βλάβης, (σωματική επίθεση). Από τη στιγμή που όλες σχεδόν οι επιθέσεις ξεκινούν ως λεκτική επίθεση και μετά κλιμακώνονται… διδάσκω στους μαθητές πώς να αποκλιμακώσουν τη λεκτική επίθεση κι έτσι να αποφύγουν τη σωματική. Απλώς ρωτώντας κάποιον «είσαι θυμωμένος μαζί μου;» και λέγοντας «λυπάμαι» αποδυναμώνεις  την πρόκληση επίθεσης. Όταν μεταμορφώσουμε την επιθυμία πρόκλησης σωματικής επίθεσης σε συζήτηση, μπορούμε να αποφύγουμε τον καβγά. Φυσικά, ένα παιδί αν δεν μπορεί να εμποδίσει κάποιον που απειλεί να το χτυπήσει, θα πρέπει να αμυνθεί, ακόμα και με βίαιο τρόπο αν χρειαστεί και να αναφέρει το περιστατικό στην αστυνομία το συντομότερο.

Συναπάντημα: Τις περισσότερες φορές, ψάχνοντας το ιστορικό ενός παιδιού με βίαιη συμπεριφορά, βλέπουμε ότι δεν έχει νιώσει αγάπη από την οικογένεια. Μπορεί αυτή η πληγή να γιατρευτεί;

Brooks Gibbs: Δεν ξέρω αν υπάρχει βιβλιογραφία που καταδεικνύει ότι η έλλειψη αγάπης μπορεί να είναι η αιτία της επιθετικότητας. Αν υπάρχει σχετική μελέτη, παρακαλώ να μου το πείτε. Οι περισσότεροι από εμάς γινόμαστε επιθετικοί, όταν νιώθουμε ότι είμαστε θύματα. Αν νομίζουμε ότι κάποιος μας έκανε κακό, θα είμαστε κακοί μαζί του. Επομένως, δεν είμαι σίγουρος αν η αγάπη σχετίζεται με την αιτία. Ωστόσο, η αγάπη σχετίζεται με τη λύση. Αν αγαπήσουμε αυτόν που δεν μας φέρεται καλά, θα του το κάνουμε δύσκολο να συνεχίσει.  Με το να τον αγαπήσουμε, απλώς εφαρμόζουμε τον Χρυσό Κανόνα: Το να ρωτήσουμε αυτά τα άτομα γιατί φέρονται  έτσι, να ζητήσουμε συγγνώμη αν χρειάζεται, να τα βοηθήσουμε να έχουν αυτό που θέλουν, αν είναι λογικό. Το να τους συμπεριφερθούμε φιλικά είναι ο καλύτερος τρόπος να τους βοηθήσουμε να σταματήσουν να νιώθουν άσχημα.

Συναπάντημα: Έχετε γνωρίσει παιδί που ήταν ή είναι ακόμα επιθετικό;

Brooks Gibbs: Έχω γνωρίσει τόσα πολλά παιδιά. Πάνω από δύο εκατομμύρια. Έχω δει όλα τα είδη. Τα παιδιά που συνεχίζουν να έχουν κακή συμπεριφορά, δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν. Η επιθετική τους συμπεριφορά τούς δίνει αυτό που θέλουν. Κάθε προσπάθεια να τους προσφερθεί εναλλακτικός τρόπος για να αποκτήσουν αυτό που θέλουν, αποτυγχάνει. Για παράδειγμα, όταν ο Πρόεδρος Trump ανέλαβε την προεδρία, πολλοί του ζήτησαν να σταματήσει να χρησιμοποιεί το twitter και να συμπεριφερθεί περισσότερο ως πρόεδρος και λιγότερο ως νταής.  Αυτή η άποψη δεν τον επηρέασε. Εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο και δεν μπόρεσε να αλλάξει και να ρισκάρει να χάσει τη θέση ισχύος. Κάποιοι άνθρωποι γνωρίζουν μόνο έναν τρόπο να επικρατούν.  Ο εκφοβισμός είναι ένας τρόπος κυριαρχίας, άρα ένα στυλ κυριαρχίας εις βάρος των άλλων.

Συναπάντημα: Σχολεία και κέντρα νεότητας σας προσλαμβάνουν για διάφορες εκδηλώσεις. Σε αυτές έχετε στο κοινό θύματα και θύτες. Υπάρχει κάτι στο βλέμμα τους, όταν τους μιλάτε, που σας κάνει να καταλάβετε ποιος είναι ποιος;

Brooks Gibbs: Δεν συμφωνώ. Δεν έχω ένα κοινό αποτελούμενο από θύματα και θύτες. Οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται σε συζητήσεις για το bullying σκεπτόμενοι ότι υπάρχουν ένοχοι και αθώα θύματα. Αυτή δεν είναι η πραγματικότητα. Έχω ένα δωμάτιο γεμάτο αθώους. Όποιος εκφοβίζει άλλους, δεν θεωρεί ότι το κάνει. Όλοι έχουν λόγους που δρουν έτσι. Νιώθουν σαν να είναι θύματα. Ο Πρόεδρος Trump, για παράδειγμα, δεν αισθάνεται ότι συμπεριφέρεται έτσι. Σε κάθε κακό tweet που γράφει, μπορείς να αντιληφθείς έναν αμυντικό τόνο. Είναι κακός με κάποιον, ο οποίος είναι κακός μαζί του. Οι χειρότερες πράξεις βίας διαπράττονται από άτομα που νιώθουν ότι είναι θύματα. Η ανθρωποκτονία και η αυτοκτονία, για παράδειγμα, διαπράττονται από θύματα. Αυτή η μετατόπιση σκέψης προκειμένου να βοηθηθούν τα θύματα να αλλάξουν την απαισιόδοξη νοοτροπία τους, είναι  ο καλύτερος τρόπος να ενδυναμωθούν τα θύματα και να σταματήσουν τον εκφοβισμό.

Συναπάντημα: Έχει αυξηθεί ο αριθμός των ατόμων που δέχονται επίθεση στο σχολείο;

Brooks Gibbs: Ναι, περισσότερα περιστατικά αναφέρονται. Ο αριθμός αυξάνεται περίπου 20% τον χρόνο, σύμφωνα με κάποιες εκθέσεις. Αυτό εξηγείται αν πούμε ότι «οι μαθητές πλέον νιώθουν πιο άνετα να καταγγείλουν τον εκφοβισμό». Επίσης εξηγείται αν πούμε ότι «οι μαθητές μισούν το «κάρφωμα» και η επιθετικότητα αυξάνεται, όταν καταγγέλλεται ο εκφοβισμός και οι ενήλικες τιμωρούν (τους θύτες)». Η δική μου άποψη είναι συγκεκριμένη: Αν πείτε στους μαθητές ότι είναι ανίκανοι να λύσουν τα δικά τους κοινωνικά προβλήματα και χρειάζονται την επέμβαση των αρχών, η επιθετικότητα θα αυξηθεί, οι μαθητές θα μάθουν να είναι αβοήθητοι σε ένα σχολικό και διαδικτυακό περιβάλλον με διαμάχες.

Συναπάντημα: Ποιος είναι ο στόχος σας για το μέλλον;

Brooks Gibbs: Θα τελειώσω το Διδακτορικό μου στην Κοινωνιολογία το 2020 και θα συνεχίσω να δημιουργώ προγράμματα διαδικτυακής κατάρτισης για όσους με ακολουθούν. Θα ταξιδεύω και θα κάνω ομιλίες 30 φορές τον χρόνο. Επίσης σχεδιάζω να ξεκινήσω να διδάσκω στην τοπική μου κοινωνία εβδομαδιαίως τη Βίβλο και να δημιουργήσω διαδικτυακή Βίβλο για όλο τον κόσμο.

——————————

*Έχει μείνει γνωστό ως «η σφαγή στο Columbine». Συνέβη στις 20 Απριλίου 1999 σε γυμνάσιο της περιοχής. Ήταν μία οργανωμένη επίθεση με πυροβολισμούς και βόμβες. Δράστες δύο μαθητές, οι οποίοι  πριν αυτοκτονήσουν, προκάλεσαν τον θάνατο σε 12 μαθητές, έναν δάσκαλο και τραυμάτισαν 21 ακόμα άτομα.

**πνευματικός ποιμένας-ιερέας

———————————-

Πηγή φωτογραφιών: PROMO PAGE: http://brooksgibbs.com/promo/

Πηγή άρθρου: http://www.sinapantima.gr/?p=9456

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Μάρα Χαρμαντά
Η Μάρα Χαρμαντά από το 2002 που αποφοίτησε από το Τμήμα Δημοσιογραφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εργάζεται ως δημοσιογράφος σε διάφορα μέσα με σχεδόν διαρκή παρουσία στην τηλεόραση. Ειδικεύτηκε ως Σύνδεσμος Επικοινωνίας και παρακολούθησε σεμινάρια ορθού λόγου, ορθοφωνίας και μορφοφωνολογίας, social media και internet marketing. Αρχικά ως ρεπόρτερ δελτίων ειδήσεων και ενημερωτικών εκπομπών και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτρια, υπεύθυνη καλεσμένων και παρουσιάστρια ενημερωτικών και ψυχαγωγικών εκπομπών υψηλής τηλεθέασης, συνεργάστηκε με πολλούς καταξιωμένους Έλληνες δημοσιογράφους σε κανάλια εθνικής εμβέλειας (Μega, Αlter, ΕΡΤ3, Εxtra3, Ε TV) και σε πολλά περιφερειακά κανάλια. Με ξένους δημοσιογράφους και παραγωγούς συνεργάστηκε στο πλαίσιο μετάδοσης και τηλεοπτικής παραγωγής αγώνων, παρουσίασης και δημιουργίας ντοκιμαντέρ. Επίσης, υπήρξε ανταποκρίτρια ξένων και ομογενειακών μέσων και υπεύθυνη Γραφείου Τύπου και Δ.Σ. εταιρίας με έδρα το Μόναχο. Στο ραδιόφωνο εργάστηκε ως παραγωγός καθημερινών εκπομπών. Το 2014 δημιούργησε την ιστοσελίδα www.sinapantima.gr. Γνωρίζει αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά.