Μαρίτα Παπαρίζου: «Η επαφή με το κοινό είναι το οξυγόνο μας»

Το νήμα της ζωής της Μαρίτας Παπαρίζου άρχισε να ξετυλίγεται στον Βόλο. Λίγα χρόνια αργότερα, ο διευθυντής του Ωδείου ενημέρωνε τον αγαπημένο της πατέρα, ότι η κόρη του έχει ένα ιδιαίτερο χάρισμα και πρέπει να το καλλιεργήσει. Από υπότροφος του Κληροδοτήματος Αλέξάνδρα Τριάντη από τον ΟΜΜΑ το 1999 η Μαρίτα βρέθηκε να κάνει το ντεμπούτο της στη Γένοβα, ως Όναρος.
Από τότε μέχρι και σήμερα, έχει σταθεί στις σκηνές μεγάλων ευρωπαϊκών θεάτρων, ανάμεσά τους και το Ηρώδειο κι έχει συμπράξει με τις μεγαλύτερες ορχήστρες, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους, πολλοί από τους οποίους μάλιστα είναι αντρικοί. Η Μαρίτα Παπαρίζου είναι σίγουρα μια mezzo soprano που δεν περνάει απαρατήρητη!

Συνέντευξη στη Μάρα Χαρμαντά

Πόσο βαθιά επηρέασε η πανδημία τον χώρο της Τέχνης;

Με μία λέξη πολυεπίπεδα, εμφάνισε όλες τις αρρώστιες του συστήματος, όπως η αδήλωτη εργασία, οδήγησε τους περισσότερους καλλιτέχνες σε έναν «ιδιότυπο» αποκλεισμό, αλλά από την άλλη ανάδειξε και τη δύναμη του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία πολλοί από εμάς αντιστέκονταν σθεναρά. Ουδέν κακόν αμιγές καλού!

Πόσο δύσκολη είναι για εσάς η αποχή από πρόβες ή από μια προγραμματισμένη καλλιτεχνική δραστηριότητα και πόσο δύσκολη θα είναι η επόμενη μέρα για τις παραστάσεις;

Με ρωτάτε πόσο δύσκολο είναι να μην αναπνέω, γιατί για έναν τραγουδιστή οι πρόβες, οι παραστάσεις, η επαφή με το κοινό είναι το οξυγόνο μας, η ζωογόνος δύναμή μας, όμως θεωρώ πως για όλους μας η τέχνη του καθενός είναι η δεύτερή του φύση, σαν το ποδήλατο, αν μάθεις μια φορά μαθαίνεις για πάντα. Παρόλα αυτά -πέρα από το διαδίκτυο- υπάρχουν και πιο «παραδοσιακά» μέσα, που έχουν ήδη ενεργοποιηθεί να παράσχουν βήμα κι αναφέρομαι στη ραδιοφωνία και την τηλεόραση. Πρόσφατα συμμετείχα σε μια συναυλία με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, υπό τη διεύθυνση του Κορνηλίου Μιχαηλίδη με έργα Μότσαρτ, σε απευθείας μετάδοση από το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Ήταν μαγικό, να είσαι μεν μακριά από το κοινό, αλλά να ξέρουν πως σε ακούνε εκείνη ακριβώς τη στιγμή και μετά το feedback, οι κλήσεις, τα σχόλια, τα λόγια του κόσμου, ήταν μαγικό!

Η νέα πραγματικότητα, που δημιούργησε η πανδημία, είναι οι online streaming παραστάσεις. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτές;

Όπως σας ανάφερα και πιο πάνω, η δύναμη του διαδικτύου αποκαλύφθηκε ακόμη και στους πιο δύσπιστους, πέρα από κάθε αμφιβολία. Σίγουρα πρόσφερε μια βοήθεια σε αρκετούς από εμάς, αλλά ήταν σαν να περπατάς με πατερίτσα, δεν είναι το ίδιο με το κοινό που έχεις απέναντί σου, με το ζωντανό χειροκρότημα και κυρίως πάντα κάποιοι θα φοβούνται μήπως οδηγούμαστε σε νέες πραγματικότητες, αποξενωτικές.

Η όπερα, όπως και ο χορός, απαιτούν πειθαρχία στις πρόβες. Σας βοήθησε η πειθαρχία, που είχατε συνηθίσει να επιβάλετε στον εαυτό σας, στη διάρκεια του αναγκαστικού εγκλεισμού; Τι σας έλειψε περισσότερο;

Όση πειθαρχία και να έχεις, όταν είσαι μόνος τα πράγματα μπορεί να πάρουν περίεργη τροπή, όπως βέβαια κι αν δεν είσαι μόνος και καταρρεύσει το έτερόν σου ήμισυ. Ευτυχώς ο συνδυασμός της πειθαρχίας, που αναφέρατε, με την παρουσία του συντρόφου μου, ο οποίος λειτούργησε πολλάκις σαν πυροσβεστήρας, στην ψυχολογία μου, που θύμιζε «μπουρλότο», με προστάτεψαν. Μίλησα με συναδέλφους, οι οποίοι άγγιξαν τα ψυχολογικά τους όρια. Όσο για το τι μου έλειψε, μου λείπει και πάντα θα αναζητώ είναι η δυνατότητα να επισκέπτομαι τον τόπο καταγωγής μου, το Πήλιο, ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΩ! Τον περασμένο Σεπτέμβρη έχασα τον πατέρα μου, αλλά ήμουν από τους τυχερούς, πρόλαβα να ανέβω στον Βόλο, να ζήσω τις τελευταίες του στιγμές, να τον αποχαιρετήσω. Άλλοι συνάδελφοί μου -κι όχι μόνον- δεν είχαν αυτή την τύχη, λόγω απαγορεύσεων στις μετακινήσεις, στον αριθμό των παρευρισκόμενων στις εκκλησίες. Να αδυνατείς να πεις το «ύστατο χαίρε», είναι απλά φρικτό.

Σε παλιότερη συνέντευξή σας είπατε ότι «Αν η μουσική είναι πολυτέλεια, τότε είμαστε όλοι πλούσιοι». Θεωρείτε ότι έχουμε μουσική παιδεία ως λαός; Είμαστε «πλούσιοι»;

Είμαστε πλούσιοι; Ναι, το γνωρίζουμε. Έχουμε παιδεία; Όχι. Είμαστε η χώρα που γέννησε τόσα και τόσα, από την αρχαία Ελλάδα ως και τον 20ο αιώνα και συνεχίζουμε: Όμηρος και Σαπφώ, Πυθαγόρας, Πλάτωνας και Αριστοτέλης, Σκαλκώτας και Μητρόπουλος, Κάλλας και Μπάλτσα, Πασχάλης και Ζαχαρίου κι αν ρωτήσεις τους περισσότερους σήμερα πού είναι το Σουφλί σε κοιτούν σαν εξωγήινο, εκτός κι αν έχουν υπηρετήσει τη θητεία τους εκεί ή αν έχουν σχέση με τα μεταξωτά κεντήματα. Δυστυχώς αρχίζουμε και πάσχουμε στο θέμα της παιδείας κι αυτό δεν αφορά μόνο τη μουσική. Κι όμως είμαστε πλούσιοι και κανείς δεν μπορεί να μας πει το αντίθετο, ούτε να το στερήσει, κι όσο υπάρχουν μουσική και μουσικοί θα είμαστε πάμπλουτοι.

Έχω παρακολουθήσει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό συγκλονιστικές παραστάσεις διαφόρων ειδών κι έχω την εντύπωση ότι στη χώρα μας η όπερα και η οπερέτα, δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο, δεν έχουν την ίδια αποδοχή. Κάνω λάθος; Αν όχι, πού οφείλεται αυτό;

Δυστυχώς κάποιοι θέλουν να είμαστε μόνο ανατολίτες, τσιφτετέλι και ντιριντάχτα, από την άλλη κάποιοι δεν ήθελαν να έχουν καμία απολύτως σχέση με την ανατολή, οπότε αυτό οδήγησε σε «πόλεμο», η δυτική μουσική θεωρήθηκε ξενόφερτη. Είναι όμως ή μήπως οι κανόνες της χρησιμοποιούνται ακόμα και στις ενορχηστρώσεις των σύγχρονων λαϊκών κομματιών; Ας το πάρουμε απόφαση κι ας αποδεχτούμε ότι ανήκουμε και στην ανατολή και στη δύση, αλλά κυρίως ας δώσουμε στη νέα γενιά την επιλογή. Στο σπίτι μου ακούγαμε και όπερα και Χατζηδάκι και Θεοδωράκη και Τσιτσάνη, αυτό ίσως ήταν το μεγαλύτερο δώρο του πατέρα μου, η επιλογή κι ελπίζω να τη δώσουν κια οι νέοι γονείς στα παιδιά τους. Ναι, θα ακούσουν και ποπ και λαϊκά, αλλά και Βιβάλντι και Μότσαρτ κι ας διαλέξουν εκείνα. Πριν από δύο χρόνια χαρίσαμε στην ανιψιά μας ένα βιβλίο για τον Μότσαρτ, ένα βιβλίο-παιχνίδι όπου το παιδί έβλεπε εικόνες, πατούσε κουμπάκια κι ακουγόταν μουσική του Μότσαρτ. Άρχισε να ζητά από τη μητέρα του περισσότερη τέτοια μουσική κι ακούει στο YouTube τη θεία, αυτή είναι η δύναμη της επιλογής και πιστέψτε με, τα παιδιά ξέρουν.

Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;

Θεού θέλοντος και κορωνοϊού επιτρέποντος θα έχω την τιμή να συμπράξω με την εξαιρετική Ουρανία Γκάσιου (εκκλησιαστικό όργανο) στην πασχαλινή συναυλία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, που θα μεταδοθεί διαδικτυακά στο τέλος του Απρίλη, τον Ιούνιο έχουμε τις παραστάσεις της «Σταχομαζώχτρας», του μουσικού παραμυθιού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, όπου ερμηνεύω τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Κάπου μέσα στο καλοκαίρι θα πρέπει να πάω στο Σάλτσμπουργκ και τον Σεπτέμβριο θα τρέξει το Μεσογειακό Φεστιβάλ Δήμου Καλλιθέας 2021, του οποίου είμαι η καλλιτεχνική διευθύντρια από το 2016 και το οποίο πέρυσι πραγματοποιήθηκε κανονικά, χάρη στα μέτρα που είχε πάρει ο Δήμος. Υπάρχουν και αρκετά άλλα υπέροχα μουσικά πράγματα που συζητάμε, αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι ανακοινώσιμα. Σας ευχαριστώ πολύ!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Μάρα Χαρμαντά
Η Μάρα Χαρμαντά από το 2002 που αποφοίτησε από το Τμήμα Δημοσιογραφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εργάζεται ως δημοσιογράφος σε διάφορα μέσα με σχεδόν διαρκή παρουσία στην τηλεόραση. Ειδικεύτηκε ως Σύνδεσμος Επικοινωνίας και παρακολούθησε σεμινάρια ορθού λόγου, ορθοφωνίας και μορφοφωνολογίας, social media και internet marketing. Αρχικά ως ρεπόρτερ δελτίων ειδήσεων και ενημερωτικών εκπομπών και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτρια, υπεύθυνη καλεσμένων και παρουσιάστρια ενημερωτικών και ψυχαγωγικών εκπομπών υψηλής τηλεθέασης, συνεργάστηκε με πολλούς καταξιωμένους Έλληνες δημοσιογράφους σε κανάλια εθνικής εμβέλειας (Μega, Αlter, ΕΡΤ3, Εxtra3, Ε TV) και σε πολλά περιφερειακά κανάλια. Με ξένους δημοσιογράφους και παραγωγούς συνεργάστηκε στο πλαίσιο μετάδοσης και τηλεοπτικής παραγωγής αγώνων, παρουσίασης και δημιουργίας ντοκιμαντέρ. Επίσης, υπήρξε ανταποκρίτρια ξένων και ομογενειακών μέσων και υπεύθυνη Γραφείου Τύπου και Δ.Σ. εταιρίας με έδρα το Μόναχο. Στο ραδιόφωνο εργάστηκε ως παραγωγός καθημερινών εκπομπών. Το 2014 δημιούργησε την ιστοσελίδα www.sinapantima.gr. Γνωρίζει αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά.